Pushkinia

Pushkinia to bulwiasta bylina z corocznie zamierającą częścią nadziemną. Puszkinia większość życia spędza w stanie spoczynku, co upodabnia ją do galantusa, chionodoxa, kamassii i innych roślin o podobnym cyklu życiowym, zwanych efemerydami.

Roślina ta jest dość bezpretensjonalna i często jest uprawiana w ogrodach skalnych i skalniakach, pod trawnikiem, w dzikich ogrodach i parkach krajobrazowych. Ze względu na skromne rozmiary i doskonałą dekoracyjność Puszkin nadaje się również do małego ogrodu.

Pushkinia: sadzenie i pielęgnacja

Sadzenie Puszkina. Roślina preferuje miejsca słoneczne lub lekko zacienione, szczególnie na niskim wzniesieniu, gdzie gleba szybciej się nagrzewa, a śnieg wcześniej topnieje. Nie jest szczególnie wymagająca pod względem składu gleby, ale najlepiej rośnie i kwitnie na żyznych, przepuszczalnych glebach. Nie toleruje podlewania. Glebę należy nawozić przed sadzeniem: do kopania wprowadza się próchnicę, zgniły obornik lub kompost w ilości 5-7 kg na m2. m, a także 40-60 g azotanu amonu, 30-50 g chlorku potasu i 50-70 g superfosfatu na metr kwadratowy. Glebę należy dokładnie oczyścić z chwastów.

Pushkinia jest sadzona z nasionami lub cebulami. Nasiona wysiewa się jesienią, od połowy września do końca października. Są osadzone w glebie na głębokość 5-6 cm, miejsce sadzenia jest ściółkowane torfem. Zimą nasiona ulegają naturalnemu rozwarstwieniu, dzięki czemu rośliny lepiej się rozwijają. Jednak sadząc nasiona, na kwitnienie trzeba czekać bardzo długo - co najmniej 3-4 lata.

Sadzenie cebulami odbywa się również jesienią. Żarówki są zakopane 5-7 cm, w zależności od ich wielkości, odległość między żarówkami wynosi 10-12 cm.

Opieka Puszkina. Mała, delikatna Pushkinia bardzo cierpi z powodu chwastów, dlatego glebę należy ściółkować torfem i upewnić się, że nasadzenia są zawsze wolne od chwastów. Wiosną, gdy tylko śnieg zacznie się topić, stosuje się kompletny nawóz mineralny (na przykład nitrofoska). Jest równomiernie rozrzucony na wyładunkach w ilości 50-60 g / m2. m. W kwietniu, po wzejściu sadzonek, gleba w nawach bocznych jest ostrożnie spulchniana. W okresie aktywnego wzrostu Pushkinia wymagane jest obfite podlewanie.

W maju-czerwcu rośliny są badane i usuwane są wszystkie pożółkłe, uszkodzone i chore rośliny. Po kwitnieniu ziemia pod nasadzeniami jest okresowo rozluźniana, a chwasty są usuwane.

Na zimę nasadzenia Pushkinia można dodatkowo ściółkować lub przykryć dowolną ogrodową włókniną.

Reprodukcja Pushkinia

Nasiona zbiera się zwykle w czerwcu i przechowuje w lodówce do jesieni, uważając, aby nie wyschły.

Najłatwiej rozmnażać Pushkinia za pomocą cebul. Przez 4-5 lat każda dorosła bulwa Pushkinia tworzy kilkoro dzieci, konkurując z nią o przestrzeń i składniki odżywcze. Dlatego co 5-7 lat sadzenia zaleca się aktualizację: podzielenie i przeszczepienie cebul.

Cebule wykopuje się wczesnym latem, kiedy są w pełni dojrzałe. Po usunięciu ich z ziemi i martwych łusek, dzieci są starannie oddzielane, suszone i przechowywane w ciemnym, suchym, dobrze wentylowanym miejscu. Zaleca się okresowe sprawdzanie żarówek pod kątem pojawienia się chorób i uszkodzeń.

Duże cebulki można od razu wykorzystać do sadzenia w ogrodzie kwiatowym; małe - do sadzenia na osobnym łóżku. Jeśli podczas kopania cebulki straciły swoje ochronne suche łuski, lepiej przechowywać je w lekko zwilżonym torfie lub trocinach. Podłoże powinno być wilgotne, ale nie mokre, aby uniknąć przedwczesnego tworzenia korzeni.

Choroby i szkodniki Puszkini

Puszkinia jest dotknięta chorobami typowymi dla wszystkich upraw drobnokwiatowych. Najgroźniejszą chorobą jest szara zgnilizna, która objawia się brązowymi plamami na liściach. Grzyb wywołujący szarą zgniliznę jest również niebezpieczny dla innych roślin ogrodniczych, dlatego w przypadku jego stwierdzenia należy natychmiast potraktować rośliny płynem Bordeaux lub preparatami „Topaz”, „Champion”. W przypadku poważnych uszkodzeń użyj „Fundazol” lub „Skor”.

Na cebulki Pushkinia wpływają achelenchoides i zgnilizna bulw. Achelenchoides powoduje brązowe płatki cebulki i charakterystyczną zgniliznę w postaci pierścieni. Rośliny słabną, ich wzrost zatrzymuje się. Jedynym sposobem walki jest zapobieganie: wszystkie uszkodzone cebulki należy zniszczyć, a zdrowe przed sadzeniem namoczyć w gorącej wodzie (43-45 ° C).

Gnicie cebul objawia się żółknięciem podstawy liści i czerwono-brązowymi plamami na cebulach. Wraz z rozwojem choroby cebulki całkowicie gniją, roślina umiera. Zwalczają tę chorobę poprzez terminowe leczenie preparatami zawierającymi miedź. Uważaj: infekcja najczęściej utrzymuje się w ziemi.

Zapobieganie wszystkim chorobom Puszkini polega na odpowiedniej pielęgnacji. Unikaj rozpryskiwania wody na liście i używania zbyt dużej ilości nawozu azotowego podczas podlewania.

Głównymi szkodnikami Puszkini są roztocza korzeni łąkowych. Żywią się cebulkami i powodują ich gnicie lub wysychanie. Aby zapobiec atakowi kleszczy, zaleca się marynowanie cebul środkami owadobójczymi przed sadzeniem i traktowanie nimi gleby pod nasadzeniami.

Żarówki Pushkinia również przyciągają myszy, dlatego zaleca się rozłożenie na miejscu zatrutych przynęt.

ZALECENIA DOTYCZĄCE PIELĘGNACJI

Wymaga miejsca słonecznego lub lekko zacienionego.

Gleba jest żyzna i przepuszczalna. Nie toleruje stojącej wody.

Szybko zostaje zagłuszony przez chwasty.

Propagowane przez cebulki lub nasiona. Posadzona nasionami nie kwitnie przez pierwsze 3-4 lata.

W okresie kwitnienia podlewanie jest obfite.

Zalecane

Jak prawidłowo używać mocznika w ogrodzie i ogrodzie
Sadzonki papryki w domu. Klasa mistrzowska
Feijoa: korzystne właściwości i pyszne przepisy